4 - . . . چون خدا مؤمن را از گورش درآورد تمثالى با او خارج شود كه در جلو او راه رود ، و هر گاه مؤمن يكى از هراس‌هاى روز قيامت را بيند ، تمثال به او گويد نترس و غم مخور ، تو را مژده به شادى و كرامت خداى عزوجل باشد ، تا در برابر خداى عزوجل بايستد ، خدا هم به آسانى از او حساب گيرد و به سوى بهشتش فرمان دهد و تمثال در جلوش باشد ، مؤمن به او گويد چه خوب كسى بودى تو كه از گور همراه من درآمدى و همواره مرا به شادى و كرامت خدا مژده دادى تا آن را ديدم ، سپس گويد : تو كيستى ؟ گويد : من آن شادى هستم كه در دنيا به برادر مؤمنت رسانيدى . خداى عزّوجلّ مرا از آن شادى آفريد تا تو را مژده دهم . 4 - عن رسول الله ( ص ) - بسند معتبر - : « أحبّ الاعمال إلى الله سرور تدخله على المؤمن ، تطرد عنه جوعته أو تكشف عنه كربته » . 8 - روا كردن حاجت مؤمن : 1 - هر كسى يك حاجت برادر مؤمن خود را روا كند ، خداى عزوجل روز قيامت صد هزار حاجت او را روا كند كه نخستين آن‌ها بهشت باشد ، و ديگرش اين كه خويشاوندان و برادران . . . . به بهشت برد . 2 - برآوردن حاجت مؤمن بهتر از آزاد كردن هزار بنده و بار كردن هزار اسب در راه خدا مىباشد . 3 - هر كسى هفت مرتبه دور خانه كعبه طواف كند ، خداى عزوجل برايش شش هزار حسنه نويسد و شش‌هزار گناه او را محو نمايد و شش هزار درجه برايش بالا برد . ( اسحاق بن عمار افزوده ) كه شش هزار حاجت او روا كند . سپس امام فرموده : و روا ساختن حاجت مؤمن بهتر است از طوافى و طوافى و تا ده طواف شمرد . . . ! ! 4 - اگر كسى با وجود آن كه قدرت روا ساختن حاجت برادر مؤمن را دارد و او را رد كند ، خدا در قبرش مارى از آتش به او مسلط كند كه تا روز قيامت او را بگزد چه آن كه آمرزيده باشد يا معذب . 9 - كوشش در راه حاجت مؤمن : 1 - كسى براى بر آوردن حاجت براى مؤمنش راه برود ، ده حسنه برايش نوشته و ده گناه از او محو شود و ده درجه برايش بالا رود . . . و آن برابر آزاد كردن ده بنده و بهتر از اعتكاف يك ماه در مسجد الحرام است .